همیشه ۲۲ بهمن روزه خوبی برام بوده .همیشه یه خاطرات خاصی ازش داشتم. یه اتفاق های نادر که فقط مخصوص این روز بوده. دیروز هم از این روزها بود. دوباره یه اتفاق منحصر به فرد تو زندگیم  رخ داد.از اون اتفاق های خاص شخصی.(وای عالی بود) 

دیروز ۲۲ بهمن بود.آسمون دلش گرفته بود ولی نه برف اومد نه بارون. صبح با ۲ ساعت تاخیر خودمو به امامزاده حسین رسوندم .هنوز شلوغ نشده بود. مردم نرسیده بودن.همه چیز خوب بود فقط مشکل بزرگمون ندادن جایگاه به عکاس ها وخبرنگاران بود.نمیدونم چرا هیچ کس نگران انعکاس تصویری این مراسم نبود یا اگه بود هیچ اقدامی در این راستا انجام نداده بود. 

 کوهپیمائی روزنامه نگاران قزوینی به مناسبت دهه فجر 

لازم به ذکر است که این برنامه توسط کمیته رفاهی و پشتیبانی خانه مطبوعات  ترتیب داده شده بود

پنجشنیه هفته پیش سر مسابقه کاناپولو لنز دوربینم شکست (توپ خورد)

اصلا نفهمیدم از کجا اومد و راست رفت وسط لنزم(دلم می خواست بگیرمش بترکونمش)

اولش شوکه شده بودم فکر کردم باید یه دونه نوشو بخرم ولی خدارو شکر بردمش تهران و سر یه هفته درستش کرد.

یه هفته دوربین بدون لنز شده بود آینه دق

یه هفته تمام مراسمات و خبر ها ،می اومدن و می رفتن من فقط حسرت می خوردم

از طرفی بدجوری به پیسی خورده بودم

خلاصه تمام این دردسرها تموم شد تا اینکه دیشب لنزمو سالم تحویل گرفتم

هفته سختی و گذروندم ولی خب تجربه خیلی خوبی بود

با خیلی ها آشنا شدم، خیلی جاهارو یاد گرفتم، رفاقت خیلی ها بهم ثابت شد، خیلی چیزها رو فهمیدم، و در نهایت قدر دوربینموخیلی بیشتر دونستم.

به قول یکی شاید صلاح بوده تو این هفته از هیچ چیزو هیچ کس عکسی نداشته باشی.

راستی تا یادم نرفته ازمحمد خیر خواه و سعید علیخانی و مرتضی ملاعلیابه خاطر تمام کمکهایشان

از محمد درافشانی به خاطر تمام ساپورت های مالی

از سمانه فانی به خاطر تمام همراهی هاش.

شايد اول به نظرت بي ربط باشه اما هميشه يكي از اين دوتا تكيه گاه اون يكي بوده در حاليكه ديگري فقط به تكيه كردن فكر مي‌كرده

اين درختا شاهد خوشي ها و ناخوشي هامون

خنده هاو گريه هامون و ...

اونا حتي سكوت ما رو مي‌شنون و خلوت ما رو مي‌فهمن

نگاشون كن ببين چطور دارن مارو نگاه مي‌كنند.